Zaterdag 3 januari

Een dag met wat lichte vlaagjes sneeuw. 

Ik post mijn liedje “Als het sneeuwt, wil je er in wandelen.”

De mooie versie met Jeroen die solo gitaar speelt en zingt.

Pieter voegde toetsen toe, zijn laagje magie. 

Magie - toch zoals ikzelf het hoor en zie. 

Wat wil je: je eigen ziel die een beetje weerklinkt. 

Ik moet nu natuurlijk ook daadwerkelijk gaan wandelen!

Anders moet je er maar geen liedjes over schrijven.

Een toertje van een kilometer of drie. 

Tellen hoeveel mensen al hun voetstappen voor mij hebben gezet. 

Hoeveel bandensporen er zijn. 

Het lukt allemaal op de vingers van één hand. 

Liefst stappen in de graskant, op een veldweg, tussen bomen. 

Het landschap staat er kaaltjes bij. 

Je ziet de slordige achteloosheid van de menselijke handel en wandel erin. 

Puur natuur kan je het al lang niet meer noemen. 

Zoals gewoonlijk zijn er wandelaars met hondjes. 

Die hondjes met hun dagelijkse, meermaalse nood. 

De baasjes die daardoor zelf naar buiten moeten of mogen. 

Wat wandelaars alleen. Sneeuw maakt meditatief. 

Ik denk aan de jongemensen die in Crans Montana het leven lieten. 

Het leven - het jonge leven. O zo zonde!

“What a waste!”

Iedereen kent nu de zestienjarige Italiaanse golfer.

Als eerste geïdentificeerd. Een tragische bekendheid. 

In gedachten spreek ik hem aan. 

Ik hoor de mooie golving van zijn klankrijke Italiaanse naam. 

Ik spreek het woord van het vanaf nu beladen mondaine ski-oord uit.

Op zijn Frans, zoals het blijkbaar hoort, met de juiste accenten. 

Het stadje zal nu decennialang die tragische echo’s op blijven roepen.

Dat drama bij het nieuwjaarvieren. 

De grote treurnis na de grote vreugde. 

Die meer dan veertig doden. 

Zoveel halve overlevenden, levenslang getekend door brandwonden.

België neemt de zorg over een aantal van die jonge mensen op zich. 

Blij met België. Als we iets bijdragen. Als we menselijk zijn.