Ontstemd

= = = = = 

Ze is soms ontstemd, mijn gitaar. 

Ik sleep haar van de warmte de koude in, en omgekeerd.

Oeps, dan trekt de snarenklankenharmonie zich rillerig terug!

Bijvoorbeeld als ik met dat instrument op de rug 

door de kou naar mijn gitaarmakkers toe fiets.

Zij zullen me zeggen wat er beter kan aan mijn liedjes. 

Ze spelen mee,ze vullen alles zo mooi aan en op, 

ze geven broodnodige ruggensteun. 

Ik doe er maar mee voort,liedjesmakertje zijn,

soms tegen beter weten in.

Want er zijn al zoveel liedjes!

Van de betere soort!

Wie zit op die van jou te wachten? 

Maar ik kan er niet onderuit. 

Ik hou van de trillingen van de klankkast tegen me aan.

Leve het edele hout en daarop de ontvankelijke snaren gespannen.

En ik hou van woorden op een melodie. 

Ze drukken uit wat in je leeft, wat in je opkomt. 

Beter nog: je probeert op te vangen wat anderen beroert.

Je leren uiten is een zoektocht. 

Ieder zoekt op zijn manier, met zijn middelen.

Ik ben er tevreden mee. 

De gitaar, die er met haar rondingen toch al 

vrouwelijk uitziet, is mijn vriendin. 

Ze zit op mijn knie, ze hangt mij op de rug, 

ze laat zich strelen. 

Vaak spoort ze me aan om een bedrevener minnaar te zijn. 

Dan kan ook zij zoveel meer van haar kunsten vertonen.

Maar hoe vaak stel ik haar niet teleur. 

Dat is ze ontstemd. 

Met wat kwinkslagen aan haar knopjes draai ik haar bij.
Zo kan ze weer klankdronken, goed gestemd 

aan het kirren gaan van genoegen. 

= = = = = =