L e e r

= = = =

Ik wrijf graag

mijn volnerf 

leren laarzen, 

bij vuurhaarden gezeten,

op de oude wijze

met een witkatoenen 

vodje in.

Ze zijn iets 

voorbehouden typisch

van de weerkerende

winters vol van

Vriesbijtende kou.

Ze zijn er goed

tegen gewapend

met hun dierlijkheid

van kracht en pracht 

van vellenvlakken 

over ooit zo

vormvast vlees.

Het ook al deelse

dierlijk vet

masserend op

hun hongerige huiden

mogen smeren. 

Merken hoe 

het vel zo prachtig

kan verweren na 

al die keren dragen 

doorheen winters weer 

& nare nattigheid

& wilde wind. 

Warme laarzen,  

voeten diep gestoken

in hun volnervige leder -

ben er lekker ingeduffeld

blij mee als een 

gat-in-boterpot gevallen,

voetverwende kind. 

 O v e r w i n t e r d

= = = = = = = = = = =

Het gevoel van:

we hebben 

een harde winter

doorstaan.

We zijn door

een helse sneeuwstorm

gegaan. 

We wisten hem komen. 

Hij is van altijd 

en van iedereen. 

Hij trok ons bij haren.

Hij brak ons bij benen. 

Hij trapte aan stukken 

en brokken de schenen.

De lente, 

ze komt er nu aan. 

Maar die winter -  

Zijn voetsporen zullen

In onze ondergrond

Gedrukt blijven staan.

 KMSKA

Je stond dichtbij.

Dicht bij Grote Meesters.

Ze zijn dood. 

Maar kijk nu toch

Wat van hen overschoot:

Dit overlevend moois. 

Nog staan er mensen zoals jij

Getroffen naar te kijken. 

Een boodschap, een gevoel -

Al komt het uit een 

Ver en ongekend verleden.

Zo wordt vroeger nu. 

Verleden wordt heden.

Je kijkt.Je ziet.

De Meester ging,

Maar ging tegelijk

ook niet. 

 Fantastisch  spel 

- - - - - - - - - -

De kinderen spelen.

Vandaag en alle dagen 

draait het om: 

fantasie. 

“Ik ben dit, 

jij bent dat,

en er gebeurt 

het volgende:

"... ... ... … … … “

Er zijn gewoon 

wat bomen en struiken. 

Er zijn gewoon 

wat stokken en stenen.

Er is gewoon 

wat tuin. 

Maar hoor en zie ze

daar toch bezig:

miniatuurtjes 

van wat zich afspeelt

in het echtig 

en het techtig. 

Hoewel, bij heel 

De onuitputtelijke

Truukendoos van het

Slingerapig leven:

Geen fantasie 

Van kind of kraai

Die het kan halen. 

 P A D

Iets roept tot je uit:

Bewandel een ander pad!

Datgene wat een bulderaar

Zelfvoldaan aanprijst 

Is daarom nog niet waar. 

Bedaar in je denken en doen.

Sla gade, ga na. 

Is dit waar ik wil dat ik sta? 

Het papt er aan van het volk -

Zijn het ook mensen? 

Waar zit het onderscheid?

Waar ligt de waarheid? 

Wat is het doel?

Waar is het koel, 

Waar is het warm, 

Waar wordt het heet,

Waar is het toch o zo dichtbij?

Ja, het klikt in jou aan: 

hier is waar je zijn moet.

Wat je zocht - je voelt:

Ik heb het gevonden.

Zeg het onomwonden door. 

Je bent geen eenzame stem. 

Om jou heen klinkt harmonie.

Je zingt in een koor

Van mensen, mensen, mensen…

Je wist niet dat het er

Samen zo veel en zo sterk

En zo goed en zo mooi zijn.

08.02.2026

Praat met de mensen.

Je komt iets aan de weet

dat je nog niet wist

en dat goed 

en menselijk 

wenselijk is

om zoiets

te weten -

het komt je

ooit van pas. 

Het wordt iets

uit je kleine leerschool

van het grote leven. 

op bezinning - voor kobe

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

stappen in de open lucht.

die geef je 

aan je adem, 

die geef je 

aan je stem -

verhef hem!

denk maar diep

en wees niet bang. 

zing maar 

alle rake noten 

van de vele die je

hebt op jouw gezang!

    =    =    =    =

 N O O D

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

Donker, kil winterweer.

Afwachtend zitten vogels

hoog in bomen, 

op uitkijk naar een

vogelvriendelijker tijd. 

Nu is het gewoon 

uitzittingsnood, brood

zonder boter of beleg. 

Er door moeten, 

hoe dan ook, 

en niet eens als straf, 

maar als iets dat

gewoon hoort 

bij het leven - 

vogel of mens.

- - - - - - - - - - - - - - - -

 

          hij kijkt 

          naar de vogels

          uit

 

en hij 

beeldt zich

in:

zij ook 

naar 

hem.

        * * * * *

                nat tot op de huid, 

                maar je was gezond buiten -

                dus zing en dus fluit! 

                  * * * * *

            winterweer. ook twee

            korstjes kaas draagt hij voor de

            vogels naar buiten.

                 * * * * *

        elk jaar duikt het weer 

op: sneeuwklokjesgerinkel - zo

        halfweg de winter

hij doet goed, 

de scherpe vrieskou

aan de muffe kop.

het is als gaan 

van binnen

naar buiten,

van een weekdag

naar 

een weekend.

het is 

als een 

herademing.

v r i e s k o u

van die vrieskou

buiten 

staat alles

zo duidelijk

doodstil.

toch wil je

er midden in,

leven 

gaan maken.

 V E R J A A R D A G 

Vorig jaar vierde ik mijn verjaardag.

Vijfentwintig geworden.

Ik ben dus van dat fameuze millenniumjaar.

Iedereen was bang voor de millenniumbug.

Weliswaar ben ik van hout gemaakt.

Ceder, palissander.

Klankhout, altijd speciaal. 

Zo dienstbaar aan een maker en een speler. 

Een instrument is een verlengstuk

voor wie er op speelt. 

Ook al is het eenvoudig: het resoneert.

Iets van jou binnen met iets daarbuiten. 

Er staat een geboortekaartje in mij.

2000 dus, een kwarteeuw. Waar is de tijd?

Ondertussen heb ik er een paar 

broertjes en zusjes bij gekregen. 

In notelaar, pruimelaar, kerselaar, esdoorn, epicea… 

Niemand behalve maker en speler

keken ooit al in mij naar binnen, denk ik. 

De meesten zijn niet zo geïnteresseerd.

Iedereen heeft een andere passie.

Iedereen beleeft op zijn manier 

aan andere dingen vreugde.

Het kan allemaal!

Hoe mijn Geschwister heten?

Ikzelf ben Les Arbres.

Er is Les Cygenes.The Wheels ook.

Les Libellulles.Tante Jeanne.

Oriana is ook van de familie.

Eentje zweeft nog wat heen en weer 

wat betreft naamgeving.

Voorlopig heet zij Slankie Elegantie.

Ik heb nog nooit aan iemand bekend

dat ik zoveel familie heb.