Praat met de mensen.

Je komt iets aan de weet

dat je nog niet wist

en dat goed 

en menselijk 

wenselijk is

om zoiets

te weten -

het komt je

ooit van pas. 

Het wordt iets

uit je kleine leerschool

van het grote leven. 

op bezinning - voor kobe

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

stappen in de open lucht.

die geef je 

aan je adem, 

die geef je 

aan je stem -

verhef hem!

denk maar diep

en wees niet bang. 

zing maar 

alle rake noten 

van de vele die je

hebt op jouw gezang!

    =    =    =    =

 N O O D

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

Donker, kil winterweer.

Afwachtend zitten vogels

hoog in bomen, 

op uitkijk naar een

vogelvriendelijker tijd. 

Nu is het gewoon 

uitzittingsnood, brood

zonder boter of beleg. 

Er door moeten, 

hoe dan ook, 

en niet eens als straf, 

maar als iets dat

gewoon hoort 

bij het leven - 

vogel of mens.

- - - - - - - - - - - - - - - -

 

          hij kijkt 

          naar de vogels

          uit

 

en hij 

beeldt zich

in:

zij ook 

naar 

hem.

        * * * * *

                nat tot op de huid, 

                maar je was gezond buiten -

                dus zing en dus fluit! 

                  * * * * *

            winterweer. ook twee

            korstjes kaas draagt hij voor de

            vogels naar buiten.

                 * * * * *

        elk jaar duikt het weer 

op: sneeuwklokjesgerinkel - zo

        halfweg de winter

hij doet goed, 

de scherpe vrieskou

aan de muffe kop.

het is als gaan 

van binnen

naar buiten,

van een weekdag

naar 

een weekend.

het is 

als een 

herademing.

v r i e s k o u

van die vrieskou

buiten 

staat alles

zo duidelijk

doodstil.

toch wil je

er midden in,

leven 

gaan maken.

 V E R J A A R D A G 

Vorig jaar vierde ik mijn verjaardag.

Vijfentwintig geworden.

Ik ben dus van dat fameuze millenniumjaar.

Iedereen was bang voor de millenniumbug.

Weliswaar ben ik van hout gemaakt.

Ceder, palissander.

Klankhout, altijd speciaal. 

Zo dienstbaar aan een maker en een speler. 

Een instrument is een verlengstuk

voor wie er op speelt. 

Ook al is het eenvoudig: het resoneert.

Iets van jou binnen met iets daarbuiten. 

Er staat een geboortekaartje in mij.

2000 dus, een kwarteeuw. Waar is de tijd?

Ondertussen heb ik er een paar 

broertjes en zusjes bij gekregen. 

In notelaar, pruimelaar, kerselaar, esdoorn, epicea… 

Niemand behalve maker en speler

keken ooit al in mij naar binnen, denk ik. 

De meesten zijn niet zo geïnteresseerd.

Iedereen heeft een andere passie.

Iedereen beleeft op zijn manier 

aan andere dingen vreugde.

Het kan allemaal!

Hoe mijn Geschwister heten?

Ikzelf ben Les Arbres.

Er is Les Cygenes.The Wheels ook.

Les Libellulles.Tante Jeanne.

Oriana is ook van de familie.

Eentje zweeft nog wat heen en weer 

wat betreft naamgeving.

Voorlopig heet zij Slankie Elegantie.

Ik heb nog nooit aan iemand bekend

dat ik zoveel familie heb.

In Opwijk en daarbuiten: GINGKO BILOBA

In Opwijk en daarbuiten: GINGKO BILOBA: 

GINGKO BILOBA. 

HET HERFSTIG SCHOOLLEVEN VER- 

GULDT HIJ MET BLADGOUD.

Traag bloeien bloemen open - Hommel - jos tilley

P A L I N D R O O M

- - - - - - - - - - - - - - -

Ik leef nogal losjes agendaloos.

Veel op intuïtie, zin. 

Iets dat je op voelt komen.

Het juiste moment voor iets.

Niet altijd een goed idee.

Ik neem me voor, 

zoals voorheen wel vaker:

ik maak een plan.

Ik voer het dan ook uit!

Maar dan verander 

ik weer van koers.

Ik schipper. 

Ik zit tussen twee stoelen.

Ken je dat liedje: 

“Kiezen!”? Moeilijk!

Ik denk aan dit alles

omdat het plots in me opkomt,

uit mijn lessen Nederlands.

Het gaat om een palindroom,

Een woord dat terug loopt.

Je kan het evengoed lezen 

door achteraan te beginnen.

Het blijft krek hetzelfde.

Het is in dit geval een slogan. 

Iets groots dat verwezenlijkt werd. 

Ik neem me voor om het

vanaf nu als een soort mantra

in me op te blijven zeggen.

Stick to your plan. 

Daar komt het op neer. 

Hier is het palindroom.

Lees het van voor naar achter,

evengoed van achter naar voor. 

“A MAN, A PLAN, A CANAL: PANAMA!”

Denk alle komma’s weg.

Denk alle voorbehoud weg. 

Graaf je eigen meesterwerk!

Simpel. Begin met een sterk plan.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

https://youtu.be/QCev0TwwrhA?si=oBi9U1464QoCgxEk

Zeggen - of niet

= = = = = = = = = 

Wat mensen eigenlijk 

Gezegd willen krijgen,

Waarover ze in eigen gedachten

Gewoon niet kunnen zwijgen.

Dat wat hen op het hart ligt, 

Dat, waarover ze binnenin struikelen,

Dat wat hen kwelt, 

Wat hen bezig houdt, obsessioneel, 

Dat wat hen grijpt, 

Overweldigend, 

Recht naar hun keel…

Wat mensen eigenlijk 

Gezegd willen krijgen 

Maar waarover ze

Door zichzelf of

Door anderen of

Door omstandigheden 

Maar moeten zwijgen…

 Den BOVEN 

= = = = = = = 

“Den boven” van mensen.

Je komt er zelden of nooit.

Omdat daar meestal de slaapkamers zijn.

Slaapkamers zijn geheim.

Een babykamer: geen probleem.

Je wil die schattigheid delen.

Een kinderkamer:hoe gezellig.

Wat speelgoed. Al die zachte knuffels!

Een puberkamer.Hoe gezellig rommelig.

Posters. Favoriete dingen.

Laptop. Iets om te gamen.

Het studiehoekje: hou het maar klein.

Geen gsm. Proberen: niets leidt jou af.

Als het zo simpel maar was.

Maar grotemensenkamers. 

Zelden of nooit betreedbaar.

Tenzij: kom eens kijken, nieuw meubilair!

Een waterbed, misschien.

Of pas herschilderd, nieuw behangen.

Dan ligt het bed mooi opgemaakt.

Waw, mooi set dekbedovertrek! Leuke plek!

Dan slingert er niets op de grond.

Niet dat er bij oudere mensen 

nog zoveel rondgeslingerd wordt.

 

Maar, grotemensenkamers blijven hoedanook iets privé.

Niets voor niets zegt men: slaapkamergeheimen.

De plek van de private parts ook.
En voor dat andere, mooie Engelse woord: pillow talk.

Hoofdkussenpraat. 

Ja, laat hem maar waar hij thuishoort…

 H O E F I J Z E R

= = = = = = = = = =

Jongste kleindochter is ponygek, paardengek.

Alles wat met paarden te maken heeft: daar gaat ze!

Ze verzamelt. Ze krijgt. Ze stalt uit. Ze tekent. Ze speelt.

Ja, ook letterlijk loopt ze graag te galopperen op haar stokpaardje.

Op een van onze kasten ligt een klein hoefijzer.

Kleindochter ziet het voor de eerste keer bewùst liggen. 

Het blinkt in haar ogen, natuurlijk.

Ze vraagt spontaan: “Mag ik het hebben?”

Ik zeg: “Natuurlijk - ja toch, oma?”

Ik ben verbaasd. Oma zegt nee!

Tegen een kleinkind! Dat is niet van haar gewoonte. 

Maar oma legt uit:

“Ik kreeg het van jouw vader, mijn schoonvader.

Hij vond het ooit op straat en nam het spontaan mee. 

Hij zette het in de zilververf. 

Hij heeft het speciaal aan mij gegeven. 

Hij wou zeggen: ik wens je geluk, bescherming, kracht.”

Jawel, hefijzers, boven de deur gehangen, met de opening naar boven -

zo vang je het geluk op en bewaar je het.

Ik ben ontroerd. 

Ik vond het een mooi gebaar van mijn vader. 

Mijn vrouw vond het een mooi gebaar van haar schoonvader.

Kleindochter - natuurlijk begrijpt ze het nu.

Ze weet heel goed: 

een of andere keer heeft oma nog wel iets anders voor mij in petto.

Opa denkt: één of andere keer?

Wees maar zeker: nog vèle, hèle vele keren, meisje!