Ik heb mensen van onze generatie al vaak horen zeggen:

"Maak je geen illusies. 

Als je hier weg bent, zetten ze een grote container voor je huis.

Daar kieperen ze alles in. Veel bewaren heeft geen zin!"

We maken het allemaal mee. 

Die oude spullen van onze ouders, wie wil ze nog? 

Hier en daar iets, meer omwille van de herinnering dan de intrinsieke waarde. 

Ik porde kinderen of kleinkinderen dan aan: 

"Kom, toch mooi, iets voor later, wie gooit dat nu weg?"

Dus zit ik hier met meer oude spullen dan mijn medebewoners lief is. 

Ik denk: ik heb geregeld wel eens iets geschreven. 

Wordt dat allemaal gewoon brandstof voor een vreugdevuur?"

Nieuwjaar nog een beetje, dus toch maar een (goed?) voornemen formuleren. 

Ik pik min of meer per toeval wat korte tekstjes van mij hier en daar weer op.

Ik stuur ze maar door. Wie weet heeft iemand er iets aan. 

Eentje per dag - hoe lang hou ik het vol? 

Beginnen met iets haiku-achtigs. 

8 januari 2018, zie ik. 

En voor mijn part klopt het nog.