Tandarts.

Het moet soms wel eens.
Ook al is het ochtendspits met sneeuw.
Toch maar niet per fiets. Te hachelijk.
Uitschuiverijen, valpartijen:
Nee, bedankt.

Tandartsmevrouw in het blauw.
Voor de rest alles, àlles wit. Hygiënisch!
Ook zicht op een klein stadstuintje.
Wat haagjes in vorm gesneden.
Een mooi vertakt, winterkaal boompje.
Een waterpartij in naarbenedenvloeilaagjes.
Bevroren, nu.
Over alles wat elfenstrooisel poedersneeuw.
Zo Zen.

Geboor en geslijp. Fijn detailwerk.
Verdoofd. Toch de trillende indruk van:
Grote werken in het klein lichaamsfabriekje.
Als je de mond niet gesnoerd was:
Met de ogen toe,
En het zoekende boortje zo dichtbij -
Sfeer haast om tot het delen
Van hartsgeheimen over te gaan.

Wellness-gevoel:
Tijd en zorg voor het lichaam.
Tussendoor de blik naar buiten:
Zentuintje - zo wil je nu zijn.
Je denkt aan niets.
Je ligt en ligt toch niet.

Alleen die muziek van de jeugd:
Hedendaagse pop, ritme en bassen.
Je wilskrachtdenkt ze weg.

De generatiegenoot tandarts vroeger:
Ook zicht op een tuintje in rust.
De muziek: klassiek.
Wat zachte rimpelingen.
Hoe alles toen helemaal klopte.