We laten nieuwe ramen plaatsen. 

Ik heb toch wel wroeging.

Akkoord, ze hadden hun beste tijd gehad.

Kieren hier en daar, hout dat jaarlijks in moet worden gestreken, liefst.

Rolluiken krakkemikkig.

Alles veertig jaar oud.

Minder isolerend. Minder geluidslicht.

Maar ik denk: als iedereen alles in zijn leven twee keer doet, 

leven we dubbel. Zijn we dat als enkeling wel waard?

Op deze overbewoonde, overbelaste aardbol. 

Zoveel ongelijkheid. Zoveel armoede.  En dan ...

Maar goed: ze staan er bijna in. 

De kleinkinderen zagen de tijdelijk open gaten 

waar ooit de houten ramen stonden. 

"Dan magen jullie in ons bedje komen slapen, als het zo te koud is!"

Zo lief! Je denkt soms: kinderen hebben van weinig een idee. 

Het staat nog ver van hen af, allemaal, inbeelding in anderen ook. 

Nee dus. 

En deze opa was ontroerd.

En deze opa was gelukkig.